De uitwedstrijd tegen VUC werd verloren, maar dat was in een fase waarin VOC nog niet fit genoeg was en heel veel spelers moest missen. Dat was in de return aan de Hazelaarweg niet meer het geval. Geen enkele reden om niet te winnen dus, zou je zeggen. Beide ploegen hadden voorafgaand aan het duel 13 punten, net als hekkensluiter SHO. 

Het werd zeker geen hoogstaande wedstrijd, maar wel eentje met veel strijd. In de eerste helft hadden zowel VOC als VUC grote moeite om de bal meerdere keren naar dezelfde kleur te spelen en daardoor tekende zich een rommelig duel af. VOC slaagde er wel beter in om gevaar te stichten bij het vijandelijke doel. Dit terwijl VOC-keeper Maas Heere eigenlijk de gehele wedstrijd geen duik hoefde te maken. 

De voorsprong van VOC kwam voort uit een strafschop. Tim Zeller ging goed door in het strafschopgebied en kreeg een harde tik, die zelfs op het balkon te horen was, van een lomp inkomende VUC-verdediger. De scheidsrechter kon niets anders doen dan de bal op de stip leggen, ondanks dat ze daar bij VUC anders over dachten. Wouter van der Loo laat keepers bijna altijd kansloos als hij een strafschop mag nemen en dat was ook ditmaal het geval. 1-0, na 28 minuten.

Daarna wilde VUC natuurlijk wat terugdoen. Dat leverde geen gevaar op, maar vooral zeeën van ruimte voor VOC om te counteren. Het werd echter niet omgezet in grote kansen, omdat de eindpass, of een pass daarvoor, steeds niet goed was. Het slordige spel aan de bal was de belangrijkste reden dat er geen beslissing kon worden geforceerd, door middel van het scoren van meer dan een enkel doelpunt. 

Helaas zat het VOC ook niet mee met de arbitrage. Wij schrijven in de wedstrijdverslagen vrijwel nooit (negatief) over scheidsrechters, maar in dit geval is het helaas onontkomelijk. Ondanks dat de penalty voor VOC volkomen terecht werd toegekend, was de leidsman ogenschijnlijk toch onzeker geworden over die beslissing, misschien door de protesten van VUC. Anders kan niet verklaard worden waarom een nog veel duidelijkere overtreding binnen de beruchte lijnen op Steven Tuns, niet met een tweede penalty voor VOC werd bestraft. En ook na de rust was de scheidsrechter niet van plan om VOC te geven waar het wel recht op had, want ook een opzichtige overtreding op Zakaria Kanfaoui leidde niet tot een tweede strafschop. 

Vlak voor tijd kreeg VUC wel het voordeel van de twijfel bij een situatie net buiten het strafschopgebied van VOC. Een op het oog onschuldig duel waarin de speler van VUC gretig naar de grond ging, werd omgezet in een vrije trap voor de bezoekers. Doorspelen zou ook een prima uitlegbare beslissing zijn geweest, maar het was al langer duidelijk dat VOC bij twijfelgevallen er niet meer op hoefde te rekenen dat het iets mee zou krijgen. 

De vrije trap werd eerst nog geblockt en kwam vervolgens terug bij de nemer. Het tweede schot werd van richting veranderd door een VOC’er en ging erin. Het was het eerste schot op goal van VUC, over effectiviteit gesproken. 

Een zwaar teleurstellend einde van deze wedstrijd, want VOC had het zelf allang kunnen afmaken. In de tweede helft had VOC, net als na de 1-0 voor rust, namelijk meer dan genoeg countermogelijkheden gehad om de wedstrijd zelf te beslissen. Maar het spel aan de bal was veel minder goed dan we gewend zijn. In de afgelopen wedstrijden tegen hooggeplaatste tegenstanders werd veel beter gespeeld, ondanks de nederlagen. Tegen VUC raakte VOC de bal te vaak en te snel kwijt, waardoor de tegenstander het initiatief kon houden, ondanks dat dat nooit tot doelgevaar leidde. Behalve dus helemaal aan het einde. 

VOC had goede zaken kunnen doen met een overwinning, want alle andere concurrenten verloren. Het werd slechts een gelijkspel en dat voelde als een nederlaag. 

Komende zondag gaat VOC op bezoek bij HBS. Daar werd in de beker gewonnen na strafschoppen, dus wellicht kan VOC ook in de competitie een of meerdere punten meenemen uit Den Haag. Het is heel hard nodig, want om zicht te houden op directe handhaving, moet er snel een ommekeer komen wat betreft de resultaten.