• Day 5


    Opgestaan met mooi weer. Het zou een drukke dag worden: halve en misschien hele finale van VOC én weer een wedstrijd spelen. De tegenstander had namelijk eergisteren nog aan Willem beloofd om de pitch te coveren! En als Willem iets afspreekt dan gebeurt dat ook.
    Early on the buses omdat we de halve finale in een pub vlakbij het veld willen zien! Hebben ze daar wel sky?? Gelukkig kan vinnie zijn laptop meenemen!


    Best een eindje rijden en tegen het eind de heuvels in, nog veel hoger en steiler dan dat we op de overschiese kleiweg gewend waren. Spelen we in een skidorp ofzo? Het wordt ook steeds kouder... de TomTom zet ons voor een soort 14e eeuwse stadspoort af... wat is hiervan de bedoeling?? Boris stapt uit en begint hard ‘open the gate’ te roepen. Na de derde keer klinkt uit de intercom naast de deurbel ‘ who the fuck are you..??’  ‘ we are the missing Bail and maybe you know Willem he arranged a game with you here..’ ‘ ok but you are far too early..’ ‘ we know, we just want to see the fiels, spin Some Wheeler on the pitch and the rush off to the nearest pub to wacht the champions league..’ en de poort ging open. Nadat we 4 beheerswoningen waren gepasseerd en een half kasteel kwamen we bij het veld... waanzinnig uitzicht, naastgelegen mansion in beeld, pittoresque clubhuis én monumentale boom in het veld!! What more to wish for...


    Gas op die lolly en hup naar de pub. 36 halfjes graag, waar hangt de tv die gaan we even herinstalleren en kijk niet zo gek naar onze jasjes... en 18 lunchgerechten graag. Niet iedereen was op tijd maar gelukkig duurde de eerste over van VOC wat lang (!!! Het was maar een halve finale) en kon iedereen inhaken. Winst, leuke pot maar wij zouden het beslist beter doen vanmiddag.
    Weer op het veld (Henk was reserve) mocht Daan tossen. En de kluns zorgde er in ieder geval voor dat we de finale niet konden zien... eerst 2 uur cricketen, dan iets van thee en dan een of ander bizarre formule om toch een keertje tijdcricket te spelen. Niemand die er iets van snapte. En als aller ergste: eerst fielden. Daar stonden we dan op een berg als een soort levend oorlogsslachtoffermuseum. Koen kon niet meer lopen, Ralfs arm viel er in over 7.2 af, zodat Kivits moest inspringen. Maar gek genoeg kregen we de wickets wel omver. Het ging zelfs zo goed dat de tegenstander er tijd bij begon te smokkelen en zelfs ná de lunch door ging batten. Wat een vreselijke gasten... wij batten, met een prima openings stand van ruim 50 en we begonnen aan een zege te denken... lang verhaal kort: we verloren 7 wickets voor 28 runs... oeps. Hoe krijg je het voor mekaar, want het was ook geen west-Indische aanval ofzo.

    Na de wedstrijd kregen we zowaar wat drinken aangeboden en hadden we onze eerste echte presentations én fines. Hup al het kleingeld floep weg. We gingen nog even mee naar de lokale pub, waar de bar was omgetoverd tot live roast-room van een kleine 49 graden... lekker gepilst en toen de buiken begonnen te knorren begonnen chef meteen met opruimen... tijd is tijd ook al staan er 22 hongerige mensen voor je neus. Op naar Bristol, de lokale Italiaan (alles voor Peter, die zelfs met heel veel moeite geen andere wijn dan pinot grigio kan bestellen) en daar hebben we via een live verbinding Nick nog een mooi lied door de tent laten schallen. Helaas was er een dialect (of gehoor) verschil zodat Bristol en Rotterdam niet echt tot communiceren kwamen... no sorties we hebben de verjaardag van Randy wel voluit gevierd, hij bleek al jaren jaloers op Rob de Widt en wat ons betreft krijg je dan groepskorting (net als bij Mc Donalds alleen wisten we niet wat happy meal is in het Engels)
    De youngsters zouden het nachtleven nog opzoeken om het wereldkampioenschap van VOC 1 te vieren. Een echte Missing Bail dag!