Het was al heel lang geleden dat VOC een wedstrijd met een positief gevoel afsloot. Op 8 november werd met 2-0 gewonnen van Quick, nadat in de weken daarvoor ook een aantal goede resultaten waren behaald. Daarna kwam qua resultaten helaas ernstig de klad erin. Zes wedstrijden op rij gingen verloren, hoewel VOC vaak goed speelde en zeker drie van die wedstrijden nooit had hoeven verliezen, maar eigenlijk zelfs had moeten winnen. Vorige week werd de serie nederlagen eindelijk doorbroken met een gelijkspel tegen VUC, maar dat resultaat voelde als een bittere nederlaag. Met andere woorden: VOC 1 kon wel een mentale boost door middel van een goed resultaat gebruiken.

Op bezoek bij HBS leek daar aanvankelijk helemaal niets van terecht te komen. Op het gezellig drukke sportpark Craeyenhout kreeg de thuisploeg van VOC veel te veel gelegenheid om tot kansen te komen. En tot goals, het was na ruim zes minuten al voor de eerste keer raak. Een verre ingooi werd doorgekopt door een VOC'er en daar stond een dankbare HBS’er klaar om zijn ploeg op 1-0 te zetten.

Daarna bleef de thuisploeg gevaarlijk, maar het was wel VOC dat de grootste kans kreeg om de tweede goal van de wedstrijd, en daarmee de gelijkmaker, te scoren. Tim Zeller werd in zeer kansrijke positie aangespeeld door Wouter van der Loo, maar zag zijn schot gekeerd worden door de HBS-doelman.

Aan de andere kant was het even later wel weer raak voor de thuisploeg. Net als bij de eerste treffer mag het gerust apathisch worden genoemd, de manier waarop VOC het over zich heen liet komen. Zonder echt gehinderd te worden kon HBS een aanval opzetten. De bal kwam in de zestien voor de voeten van aanvaller, die maaide nog langs de bal, maar kon hem vervolgens klaarleggen voor een ploeggenoot die van een meter of achttien binnen kon knallen.

VOC leek een kansloze middag te gaan beleven, want het spel bood in de eerste helft ook weinig hoop dat er nog iets te halen viel in Den Haag. VOC probeerde het heus wel en na de 2-0 werden in ieder geval niet veel kansen meer weggegeven, maar in aanvallende zin oogde het machteloos.

Dat veranderde na rust. VOC kwam steeds beter in de wedstrijd en ook steeds dichterbij een aansluitingstreffer. Een gigantische kans werd eerst nog gemist en deed de supporters wel afvragen: ‘hoe gaan we dan ooit nog een goal maken?’

Nou, dat bleek even later. Trainer Jonathon Fairbairn deed iets dat we niet vaak zien, namelijk vier spelers in een keer wisselen. Zou dat wel goedkomen, was de vraag. Wat doet het met de organisatie? De trainer kreeg gelijk want het pakte goed uit, het duurde niet lang voor VOC het doel wist te vinden. Een vloeiende snelle aanval van VOC werd afgerond door Wouter van der Loo. De assist was van Ruben Monteiro Soares. 2-1 dus, met nog een klein half uur te spelen. En bij VOC voelde iedereen inmiddels wel aan dat er wel degelijk wat te halen was deze zondag.

VOC ging daarna natuurlijk vol op jacht naar de gelijkmaker en was daar een aantal keren dichtbij. Het overwicht was groot en het voetbal zag er ook prima uit. Van HBS werd in de tweede helft weinig meer vernomen in aanvallende zin. Eigenlijk was alleen nog noemenswaardig dat een aanvaller met veel theater trachtte de scheidsrechter wijs te maken dat hem iets vreselijks was aangedaan door VOC-keeper Maas Heere. Als de scheidsrechter erin was getrapt, zou dat een penalty hebben betekend, maar gelukkig liet hij zich niet foppen.

Er was ook nog een moment dat leidde tot boosheid van VOC richting de arbiter. Timo Dekker verscheen vrij voor de keeper en kon aanleggen voor de 2-2. Hij koos ervoor de kans te vergroten door doelman eerst te omspelen. Dat lukte, maar vervolgens vond Timo nog een verdediger op zijn weg. Het leek erop dat die een overtreding maakte en het was dan ook niet gek dat er werd geschreeuwd om een penalty. Nu wil het geval dat deze reporter precies op de goede plek stond om waar te nemen dat de bal werd gespeeld. De beslissing om door te laten spelen was de juiste. De scheidsrechter floot sowieso, ook buiten dat moment, een prima partij.

Het zo gewenste moment van euforie volgde voor VOC in deze wedstrijd alsnog. Heel laat, ruim twee minuten in blessuretijd al. Sebas Quispel kreeg de bal dichtbij het doel voor zijn voeten en hij wist VOC een dikverdiend gelijkspel te bezorgen. De 2-2 werd luid bejubeld. Misschien niet eens vanwege het punt dat ermee werd behaald, maar omdat VOC zich eindelijk weer eens beloonde voor een goede wedstrijd. Want die speelde VOC na rust absoluut.

Jammer dat we volgend weekend niet gelijk door kunnen pakken. Pas op 28 februari is de volgende competitiewedstrijd, thuis tegen Smitshoek. Wel is er aankomende donderdag een mooie wedstrijd op ons eigen complex. In het kader van de beker spelen we dan tegen competitiegenoot en koploper Poortugaal. Aftrap is om 20.15.