• Door: Matthijs Creutzberg

    Het is en blijft toch een hockeyer…..

    Jan was de Pater Familias van het team. Iedereen die er bij kwam kreeg een warm welkom. “Gezellig dat je mee doet”. Altijd geïnteresseerd in de ander: “Hoe gaat het nou met je?”. Typisch Jan.

    Als laatste man heb ik veel gelegenheid gehad om Jan de observeren als back. Jan was fanaat als een malle en vormde samen met Hans, Henk en Ron jarenlang een onnavolgbare verdediging op de flanken. Er werd vrijelijk gewisseld, af en toe aangekondigd maar ook regelmatig onaangekondigd wanneer een tegenstander weer in de aanval was. Even bijtrekken en de nodige opmerkingen vanuit de as waren hun deel. Jan trok zijn been niet vaak terug en was op momenten ook gewoon een geniepig mannetje. Praatte uiteraard veel met de tegenstander, louter en alleen om deze uit de concentratie te halen en daarmee het snelheidsverschil te compenseren. Het zal een wedstrijd tegen VOB geweest zijn dat Jan met een goed gerichte tik op de enkels zijn directe tegenstander (minimaal 25 jaar jonger) onderuit haalde en vervolgens weer begon te praten……..gelukkig suste ons aller Willem-Jan dit op professionele wijze anders had het biertje waarschijnlijk in het Sint Franciscus genuttigd moeten worden.

    Het hoogtepunt van Jan was ongetwijfeld zijn scheidsrechters carrière. Het was een thuiswedstrijd tegen DJSCR schat ik in en Willem-Jan kon, om nog steeds niet opgehelderde redenen, niet fluiten. Jan, ambitieus als altijd, opperde dat hij dan wel ging fluiten. Afijn, de wedstrijd loopt zoals hij loopt, je scoort eens een keer, je krijgt er eentje tegen en volledig onverwacht fluit Jan ineens voor de rust. Verbouwereerd kijken wij mekaar aan. Ook onze tegenstander is van slag….we waren immers net lekker op gang gekomen. Jan kijkt op zijn horloge en zegt, “Zo 35 minuten gehad…rust”. Diep in zijn hart was Jan gewoon een hockeyer.

    Jan, ik ga je ongelofelijk missen.

    Matthijs