• Onze Jan, door Toon Verhoeven

    Begin januari vormden wij als Veteranen 2 samen met andere V.O.C.-ers een erehaag bij de begrafenis van een van onze junioren, onze vriend Jacko Roest. Jan was daar natuurlijk ook bij. 

    Ergens in maart mochten we eindelijk weer eens trainen op zondagochtend op V.O.C.. Jan was daar natuurlijk ook bij. Met een koeltasje vol biertjes voor na de training.

    Zo speelden wij enkele weken, op afstand, maar onbekommerd en in het vertrouwen dat we snel weer terug naar normaal zouden kunnen met ons team. Jan was er al die keren bij. Fit als altijd.

    Het liep anders.

    Het bericht dat bij Jan niet-rokers longkanker was ontdekt sloeg in als een bom. Onze Jan.

    Hij was strijdbaar en ging voor een behandeling, maar ook dat liep anders. Enkele weken na de diagnose ging hij dood.

    Een tweede erehaag, nu op V.O.C.. Vele V.O.C.-ers gehuld in shirt en met een lauwe Bavaria in de hand gaven Jan een laatste groet. Een indrukwekkend eerbetoon.

    Jan was de nestor en spil van ons elftal. Hij was aanwezig, in de kleedkamer, op het veld, langs de lijn en aan de toog. Altijd optimistisch, geestig en ook altijd een beetje vlerkerig. Jan genoot op zondagochtend en wij met hem.

    Jan hield altijd twee scores bij. De reguliere score en die van hemzelf over de periode dat hij in het veld had gestaan. Wanneer wij weer eens behoorlijk van de mat waren gespeeld wist Jan ons in de kleedkamer altijd weer de betrekkelijkheid te laten inzien door te zeggen dat hij gelijkgespeeld had, of zelfs gewonnen. En dat klopte, want Jan speelde nagenoeg altijd foutloos en met Jan binnen de lijnen deden we op de één of andere manier altijd iets beter ons best, zetten we altijd een stapje meer.

    We gaan hem missen, wanneer we weer terug naar normaal zijn. Maar normaal zal het nooit meer worden. We houden zijn VOCabulaire in ere. Zoals “Toontje, jij op linkshááf, Martijn, jij rechtshááf” of, bij een wissel, “Stap jij even uit?”.

    Jan wilde op zijn tachtigste stoppen met voetballen. Het heeft niet zo mogen zijn. 

    Namens V.O.C. Veteranen 2

    Toon Verhoeven

     

    Foto: Linda Kok