• Hierbij de 1e in de serie In MemoriJAN: Herinneringen en anekdotes aan V.O.C.-coryfee Jan van 't Veer.

    Deze worden geplaatst op zondagochtend, wanneer Jan in de VET2 speelde.

    Uiteindelijk worden alle artikelen gebundeld in de VOCabulaire.

    Henk Weijers, bedankt voor deze bijdrage en ook voor het aandragen van de titel van deze rubriek.

     

    Begin jaren 90 zag ik Jan voor het eerst, niet op de club maar op een verjaardagspartijtje. Jan, zoals altijd op een vrolijke manier nadrukkelijk aanwezig, vulde de ruimte en op de fiets terug naar huis verzuchte ik: “Wat een bijzondere man...”

    Een paar maanden later werd ik door Luuk Bannink gevraagd het 13e voetbalelftal te komen versterken. De nood was kennelijk erg hoog. Lopend naar veld 3 op het oude terrein zie ik ineens dezelfde Jan naast mij lopen en ik dacht: “Heb ik dat?”

    Nu, vele jaren later, rouw ik voor het eerst omdat er een vriend is overleden.

    Rouwen voelt rauw.

    Als we de herinnering aan Jan op deze plek alleen maar vullen met anekdotes en quotes doen we Jan geen recht. Voor mij belichaamde Jan het begrip “vrijwilliger” als geen ander. Zijn kennis en enorme werkervaring maar ook zijn tomeloze energie heeft hij aangewend om de club vooruit te helpen. In alle bescheidenheid en zonder borstklopperij. Ook heeft hij de club op substantiële wijze financieel ondersteund. 

    Daarnaast gaf hij invulling aan het begrip “vereenigingsleven” door vele V.O.C ‘ers met raad en daad terzijde te staan en dat alles voor het toptarief van een kratje Bavaria. De laatste tijd was hij met veel plezier hopman van de Krasse Knarren en voorzitter van de terreincommissie. Net als zijn voetbalvrienden van VET 2 en WVE zal ook de vereniging als geheel Jan vreselijk gaan missen. 

    De quotes en anekdotes laat ik aan anderen, ik zal ze vol weemoed en met een glimlach lezen. 

    Henk Weijers