• Door: Willem Jan Kok

    Foto's: Linda Kok

    De reguliere jeugdcompetities zijn dan wel stilgelegd, op V.O.C. wordt op zaterdag volop gevoetbald in een heuse, onderlinge competitie, die dwars door alle lagen van het jeugdvoetbal loopt. Een geweldig initiatief, waaraan wat mij betreft niet genoeg aandacht kan worden besteed. Bij welke andere vereniging zie je op zaterdag van ’s ochtends vroeg tot ’s middags laat zoveel bedrijvigheid als op V.O.C.? Er is heel veel dank verschuldigd aan al diegenen die zich hiervoor inzetten.

    (Tekst loopt door onder de foto's)

    Maar wat doe je, als je niet langs de lijn kan staan om het team van je oogappel aan te moedigen?  Je kunt natuurlijk boodschappen gaan doen, maar in de supermarkt kun je op zaterdagochtend  over de hoofden heen lopen en ik heb besmetvrees. Daarbij: ik heb een bezorgbundel. Die van AH, want bij Picnic ben ik al aan mijn 5e wachtverzachter.

    Je kunt natuurlijk proberen de Corona-schildwachten te vermurwen om zo alsnog je plekje op het  V.O.C.-terrein te bemachtigen: “Mijn zoon is zijn trainingsjack kwijt. Mag ik even bij de Gevonden  Voorwerpen kijken?”, “Mijn hond is naar binnen geglipt en hij heeft hondsdolheid.”, “Ik maak elke  zaterdag een live-verslag van de wedstrijd van mijn kleinzoon voor in de groepsapp; alle ouders  blijven er anders van verstoken.”

    Ik weet niet of u bekend bent met die poortwachters, maar ik geef u weinig kans. En niets dan lof  voor hen! Die reporter ben ik trouwens zelf en ik ben niet voor één gat te vangen. Na enige  omzwervingen op het wandelpad rond V.O.C. heb ik het team gelokaliseerd.

    (Tekst loopt door onder de foto)

     

    Onderweg merk ik een smalle loopplank op, die wordt gebruikt om ‘over’ geschoten ballen te kunnen halen zonder te hoeven omlopen. Zou ik…? Niemand die het zou zien…! Ik weet me te bedwingen. Verderop is de sloot wat smaller en mijn oog valt op een lange tak… Nee, fierljeppen moet ik niet willen proberen.  

    Van over het water en van tussen de hooglanders zie ik dat JO12/3 vandaag tegen MO17/2 speelt. In mijn tijd hadden we niet van dit soort interessante ontmoetingen! Op het eerste oog een ongelijke strijd, maar de jongens weten de overwinning toch uit het vuur te slepen. Eigenlijk had ik gehoopt dat die meiden onze jongetjes hadden geleerd hoe het moest....

    (Tekst loopt door onder de foto)

    Het is overigens wel een rare gewaarwording vanuit de verte het spel te volgen. De bewegingen blijven dezelfde, maar er mist iets: het is stil aan de overkant! Als er wordt gescoord, zie ik de mooiste vreugdedansjes, maar het gejuich ontbreekt. En ik vang slechts flarden op van de aanwijzingen van de in fluorescerend geel en oranje gestoken coaches.

    Af en toe mis ik een goal, omdat ik net met verkleumde vingers het live-verslag in de groepsapp sta te tikken. Maar wat ik iedere zaterdag wel zie is het enorme plezier dat onze jeugd aan dit soort wedstrijdjes beleeft. En soms vraag me ik af of dit eigenlijk niet veel leuker is dan het spelen van wedstrijden uit de reguliere competitie….