• Moderne Linksback – Nico van Mechelen Canuto

    Een hele goedendag allemaal, mijn naam is Nico van Mechelen Canuto, 28 lentes jong en speler van V.O.C. 1. Ik speel sinds mijn vijfde jaar op V.O.C.. Het tweede jaar in de A-jeugd is het enige jaar dat ik over heb geslagen. Destijds zat ik intern op de Hogere Hotelschool in Den Haag. Als achttien jarig ventje zat ik altijd hikkend tegen het eerste aan en ik zocht ik graag akkefietjes op met Geert Den Ouden. 

    Tegenwoordig word ik gezien als één van die ervaren, dragende en vooral volwassen spelers. Althans volwassen… Tijdens een van onze laatste wedstrijden imiteerde ik de scheidsrechter door te blaffen omdat hij in mijn optiek als een klein hondje klonk. Hiervoor kreeg ik vervolgens een gele kaarten drukte hij zijn prachtige voorhoofd tegen die van mij aan. Daar dropen dan toch al mijn volwassen-credits weer zo van het veld af. Aan de andere kant zorgde dit moment wel weer voor gezamenlijk gelach tijdens de o-zo scherpe video-analyses van Kwark Meel in het Pavilion van V.O.C. Trouwens het beste advies van Kwark: “Nico, ga er over heen”. Tevens was ’t advies van Robert Verbeek nog scherper en duidelijker: “Die bal moet draaien Nico”. Zo zie je maar dat al die KNVB-diploma’s je naar het volgende niveau tillen.

    Normaliter werk ik fulltime week als eindverantwoordelijke van alle horeca en events bij KINO Rotterdam. Door de ook bij u bekende regels hebben wij het momenteel erg rustig. Na wat Take Away concepten en verkoop van merchandise is het nu dan toch ook echt wachten tot we weer open mogen. Zo kan KINO haar bezoekers weer een prachtige bioscoop- & dinerervaring bieden. Verder houd ik mijzelf een beetje fit met wat trainingen hier en daar. Zo heb ik ook eenmaal getraind met Hen van Zwezerik, die ook wel bekend staat als de tank die twee gebakken bakstenen met spek als ontbijt nuttigt. 

    Het gemis van het trainingskamp valt toch wel zwaar. Dit jaarlijkse uitstapje aan het begin van een nieuw jaar is doorgaans toch hét bizarste en uniekste wat ik jaarlijks meemaak. Zo heeft Quispel mij tijdens een diner op trainingskamp, huilend van het lachen, zijn indrukwekkendste poepverhaal verteld wat nooit meer uit mijn geheugen kan worden gewist. Naast de jaarlijkse trainingskampen was het kampioenschap een prachtig moment uiteraard. Een jaar waarin alles samenviel en wij keihard hebben gewerkt om dit te bereiken, binnen en buiten het veld. Wat een nutteloos voetbal-jargon zeg, maar wel ’n zalige herinnering. Sidenote: contributie voor het gehele jaar… normaal doen.

    De uitwedstrijden in Amsterdam mis ik ook. Zo zijn Yannick en ik na het gezamenlijke teamdiner in Amsterdam beland bij twee zussen in Dordrecht. Er werd verloren en niet gescoord in Amsterdamtegen JOS, maar Yannick en ik hebben gelukkig de eer kunnen redden. Uiteindelijk zijn er toch twee uitdoelpunten geprikt in deze tweede uitwedstrijd. In de Champions League tellen die uitdoelpunten voor zover ik weet dubbel. Althans die van Yannick was niet echt van Champions League niveau, dus ik weet niet of dat telt. Marwijn, onze aanvoerder, had tijdens de quiz op het laatste trainingskamp dit moment prachtig vermomd tot de volgende vraag: “Welke twee jongens hebben twee uitwedstrijden op één dag gespeeld”. Tot mijn grote verbazing had ik deze vraag fout.

    Ik mis V.O.C., het geouwehoer, de boys, mijn scheetjes in de kleedkamer, de woordgrappen, het gescheld, Hugo, de contributie maar bovendien het gelach. De beste grappen worden toch gemaakt op V.O.C.. Zo geef ik het stokje dan ook graag door aan een van de grappigste boys die ik ken: Bryant Varela. Hij beschreef Tom Wigmans, die in een straalvorm aan het overgeven was, als Blastoise (een Pokémon met een waterkanon). 

    Ciao