• Verdediger Bryant Varela:

    Nico, bedankt voor de nominatie. Voor de lezers die het blafmoment niet hebben meegemaakt, is het moment bijgevoegd onderaan dit stukje. Ik heb tranen in mijn ogen van het lachen na het opnieuw bekijken van dit filmpje. 

    Ik ben Bryant Varela, 24 jaar oud en ik speel in het eerste van V.O.C.. Sinds mijn zesde speel ik al bij V.O.C., maar ik kwam in de jaren daarvoor gewapend met een tosti al elk weekend naar V.O.C. om naar mijn oudere broer Jermaine te kijken op het oude complex. Daarna ben ik zelf op mijn zesde begonnen in de F16. Ik zal mijn eerste trainingen onder leiding van clubicoon Piet van Schooneveld nooit vergeten. Achttien jaar later ben ik in het eerste beland. Tijdens het schrijven van dit stuk besef ik dat de Varela broers de laatste broertjes zijn die samen wedstrijden in het eerste hebben gespeeld. Iets waar ik als vier jaar jongere broer zeker trots op ben. Dit is tegelijkertijd ook wat V.O.C. een bijzondere club maakt. Spelers blijven jaren lang plakken bij de club wat ervoor zorgt dat de onderlinge band erg hecht is. Dat ik nu samenspeel met een aantal jongens waar ik 15 jaar geleden naar keek als ik een wedstrijd van Jermaine ging kijken, is vrij uniek.

    Gelukkig zijn de trainingen weer begonnen en kunnen we met z’n allen weer genieten van de draaimolens tijdens de rondo en ben ik er zelf ook niet vies van de boel op te jutten tijdens de rondo.  Het spelen van een grote partij was na zo’n lange tijd weer even wennen, ook voor Hidde Tromp. Helaas zit het spelen van wedstrijden in competitieverband er dit seizoen niet meer in en moeten we nog even wachten op de biertjes boven in het clubhuis op de zondag en op de donderdagavond.Komt goed Quis! Zelfs het “Heuuuuj scheeeids” van 20pastelkleurige pullovers en Diederik op het bordes wordt gemist door de spelers. Een belangrijke wedstrijd spelen op ons mooie hoofdveld en met de hondstrouwe supporters blijft altijd genieten. Ook het huilen van het lachen en het geschreeuw in de kleedkamer wordt erg gemist. Geschreeuw tot ergernis af en toe van Geert den Ouden die zich afvroeg of sommige jongens (Kevin Kanu, meest aanstekelijke lach die ik ooit heb gehoord) een microfoon hadden ingeslikt.

    Het gemis van het jaarlijkse trainingskamp dit jaar is voor de hele selectie en sponsoren ook erg groot. Echt iets wat je meegemaakt moet hebben om te begrijpen waarom het zo leuk is. Altijd een heerlijk begin van het jaar om even een lang weekend met de gehele selectie de zon op te zoeken. Het hoogtepunt van het jaar waar toch altijd heel veel plezier wordt gemaakt en iedereen bij terugkomst een paar dagen van moet bijkomen. Ik zie de straatpizza van Tom Wigmans direct weer voor me. Laten we hopen dat het trainingskamp volgend jaar weer plaats kan vinden en er mooie herinnerringen gecreëerd kunnen worden.

    Het is tijd om er een eind aan te breien. Ik hoop dat een ieder die dit leest positief probeert te blijven en gezond is tijdens deze moeilijke tijd en probeert zo goed mogelijk uit deze vervelende situatie te komen. Let op elkaar en blijf vooral in contact met elkaar (1,5 meter uiteraard!). En voor de jongere lezers, lekker blijven voetballen en met je vrienden de pleintjes in Rotterdam onveilig maken.

    Tot slot geef ik het stokje door aan de speler die altijd fit is wanneer we niet hoeven te spelen. De zoon van Tim Ruyters: Max Driessen. Sinds de F3/F1 speel ik al samen met Max en voor mij zeker een van de betere spelers waarmee ik heb gespeeld. Daarnaast ook een hele goede vriend en altijd in voor gezelligheid en een dolletje. Ik verwacht er veel van, zet ‘m op Maxie!